Ξύπνα, πατέρα! χαραυγή
τον ουρανό χρυσώνει,
κι' όλη ξυπνά η μαύρη γη.
Ξύπνα και συ με την Αυγή, ν' ακούσουμε τ' αηδόνι.
Με τη μητέρα μια ψυχή,
σε κάθε τέτοιαν ώρα
πετούσατε στην προσευχή.
Το σήμαντρό μας αντηχεί. Γιατί κοιμάσαι τώρα;
Είναι το όνειρο μακρό
'πού βλέπεις αυτού πέρα;
Κοιμήθηκες, κι' ήμουν μικρό,
κι' ως να τελείωση το πικρό, ετράνεψα, πατέρα!
Ξύπνα να ιδής. Χλωμή, γρηά,
η δόλια μας μητέρα!
Και τη φτωχή μας τη γιαγιά
'Κει κάτου, στη χλωρή βαϊά... την θάψαμε μια 'μέρα!
Πες μου, πατέρα, το χωριό
που παν οι πεθαμένοι
'μπορώ να 'πάγω να το διω;
Δυο λουλουδάκια μόνο, δυο, να πάρω στην καϋμένη!
Με είπαν - είναι ζοφερή
η νύχτα πώχουν σκέπη -
Μα 'γώ της έβαλα κερί
Στη δεξιά την κρυερή. Τ' ανάφτει και με βλέπει˙
Θυμάσαι; Μ' έκλεψες φιλί
μια 'μέρα παιχνιδιάρη,
και μ' είπες - Αφτερο πουλί,
χρειάζεσαι καιρό πολύ να γένης παλλικάρι. -
Ηρθ' ο καιρός. Νάμαι τρανό!
Διε με, καλέ πατέρα,
Σου 'τράνεψα˙ μα... ορφανό!
Στο δρόμο, 'πού συχνά περνώ, με είπανε μια 'μέρα.
Περνά το δόλιο τ' ορφανό!
Δε γνώρισε πατέρα!
Τον έχασε τριώ χρονώ!
- Μοιάζει σαν έρημο πτηνό! - Ας το χαρή η μητέρα!
Πες μου, πατέρα, την αυγή,
'πού καίει το λιβάνι
η μάνα και μυρολογεί,
Η μυρωδιά περνά τη γη; 'Μπορεί να σε ζεστάνη;
Το βράδυ πώρχομαι γοργό
κι' ανάφτω το κανδύλι
το ξέρεις που τ' ανάφτω 'γώ;
Ξύπνα, πατέρα! θα καγώ, σα λυχναριού φυτήλι!
Με 'φώναζες να κοιμηθώ
στο σπλαχνικό πλευρό σου.
- Έλα, μικρό, να ζεσταθώ. -
Κι' εγώ πετούσα να χωθώ στον κόρφο το γλυκό σου.
Τώρα, πατέρα, στην πικρή
τη γη τη χιονισμένη,
στην κρύα κλίνη τη μικρή,
σ' αυτή τη νύχτα τη μακρή, πες μου ποιός σε ζεσταίνει;...
Θέλεις εγώ ν' αποκριθώ;
Κανείς, καμιάν ημέρα!
Μα ήρθα 'γώ πια να χωθώ
Στον κόρφο σου να κοιμηθώ, νάσαι ζεστός, πατέρα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου